POKRZYWA ZWYCZAJNA

wieczór panieński Jest to bylina z rodziny Pokrzywowatych (Urticaceae), rozpowszechniona niemal na całej kuli ziemskiej z wyjątkiem strefy tropikalnej. W Polsce występuje powszechnie w całym kraju na przychaciach, w ogrodach, zaroślach, na polanach, przydrożach i pastwiskach. Lubi gleby zasobne w sole mineralne. Pokrzywa jest rośliną zazwyczaj dwupienną, wytwarzającą rozłogi. Łodyga czworokanciasta, wzniesiona, do 1,5 m wysoka, częściowo rozgałęziona, ulistniona naprzeciwległe. Liście ogonkowe, do 15 cm długie, z wolnymi równowąskolancetowatymi przylistkami. Blaszka liściowa o sercowatej nasadzie, u szczytu zaostrzona, na brzegu grubo ząbkowana. Kwiaty niepozorne, jednopłciowe, zebrane w zwisające grona. Cała roślina pokryta jest włoskami parzącymi i mniejszymi włoskami szczeciniastymi. Surowiec. Do celów leczniczych zbiera się od czerwca do września dobrze rozwinięte liście i suszy w warunkach naturalnych w cieniu i przewiewie. Surowcem jest liść pokrzywy - Folium Urticae. Czasem ścina się lub kosi całe pędy nadziemne i po lekkim przewiędnięciu obrywa liście i suszy. Lekko zwiędnięte rośliny są nieco mniej parzące. Równorzędnego surowca dostarcza pokrzywa żegawka - Urtica urens L., roślina jednoroczna, występująca w Polsce pospolicie koło domostw i w ogrodach. Jesienią lub wczesną wiosną wykopuje się korzenie i rozłogi pokrzywy zwyczajnej, myje i suszy w suszarni ogrzewanej w temp. do 40°C. Otrzymuje się jako surowiec korzeń pokrzywy - Radix Urticae. Liście i korzenie przechowuje się w szczelnym opakowaniu w miejscach suchych, chłodnych i ciemnych. peruki