PORZECZKA CZARNA

Turystyka nad morzem Jest to krzew z rodziny Skalnicowatych (Saxifragaceae), występujący w Europie i Azji, często uprawiany w krajach klimatu umiarkowanego ze względu na jadalne owoce. W Polsce rośnie dziko niezbyt często w wilgotnych lasach i zaroślach na całym niżu. Pozostaje pod częściową ochroną. Porzeczka czarna osiąga wysokość 1-2 m. Młode gałązki oraz nerwy na spodzie liści owłosione. Liście duże, 3- lub 5-klapowe, w nasadzie ucięte lub sercowate. Kwiaty promieniste o płatkach czerwonych, zebrane w grona. Owoc jagodokształtny, barwy niemal czarnej, dość smaczny. Cała roślina wyróżnia się swoistym, niezbyt miłym aromatem. Surowiec. Do celów leczniczych zbiera się wiosną dobrze rozwinięte, zdrowe, zielone liście i suszy w warunkach naturalnych w cieniu i przewiewie. Otrzymuje si ę liść porzeczki czarnej -Folium Ribis nigri. Czasem zbiera się również dojrzałe owoce porzeczki czarnej i suszy w cieniu i przewiewie lub w suszarni ogrzewanej w temperaturze nie przekraczającej 35°C. Otrzymuje się owoc porzeczki czarnej - Fructus Ribis nigri. Owoce wykorzystuje się częściej w gospodarstwie domowym lub przetwórstwie do sporządzania marmolad, dżemów, galaretek i syropu (soku) porzeczkowego. Galaretka i syrop wyrabiane na zimno (bez gotowania) są doskonałym źródłem witaminy C. Podstawowe związki czynne. W liściach porzeczki czarnej występują garbniki, pochodne flawonowe (m.in. rutyna), kwasy organiczne, olejek eteryczny (zawierający a-pinen, mircen, geraniol, limonen i linalol), ponadto sole mineralne (m.in. sole boru i magnezu). Betgun